NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Znów jest z nami
gwiazda japońskiej drużyny rugby, Yu Tamura.
ZAWODNIK RUGBY, LAT 30
- Dzięki, że wpadłeś. - Jasne.
Co myślisz?
Podobało ci się oglądanie programu w studio?
Nie spodziewałem się tylu rozmów.
Wybacz.
Muszę się skupić,
by mieć później coś do powiedzenia.
- Wybacz. - Muszę słuchać ich i was.
- Chamstwo. - Dzięki za opinię.
Ocenimy ostatni odcinek?
Tak, wiele się w nim działo.
Haruka dała Peppe...
Była z nim szczera i odrzuciła jego uczucia.
Myślałem, że będą razem.
Nie mieliśmy zbyt wielu okazji, by się poznać.
Zgadzam się.
Głównie dlatego podjęłam taką decyzję.
Źle się z tym czułam.
Potem zaskoczył nas Ruka, ogłaszając, że również odchodzi.
Złamał Yu serce.
...którzy już odeszli, za ich pomoc.
Dziękuję.
Jutro
- odejdę z Terrace House. - Co?
- Przykro mi. - Naprawdę.
Był naprawdę ciekawą osobą.
- Niech założy kanał na YouTube. - Właśnie.
Tylko o Ruce?
- Jak myślisz? - Oglądałbyś?
Tak, ale to byłby wielki chaos.
- Dobrze mówisz. - Wielki chaos.
Z brokułem w awatarze.
- A potem... - Tak?
- Ryo mówił o... - Racja.
- ...uczuciu do Hany i Emiki. - Kto by pomyślał?
Nie interesują go.
Wolę starsze, które mógłbym...
zapytać o radę i tak dalej.
Od tych za wiele bym się nie dowiedział.
Ile właściwie Ryo ma lat?
- Już 26. - A ty, Yu?
- Skończyłem 30. - Wiek robi różnicę.
Masz żonę?
Nie, jestem sam.
- Serio? - Tak.
Może...
Nie, nie mogłabym.
Nawet o tym nie pomyślę.
A masz dziewczynę?
- Szukam miłości. - Co?
Jesteś teraz wolny?
Pewnie masz kogoś na oku?
Nie...
Co cię może powstrzymywać?
To chyba skomplikowane.
Zamieszkałbyś w Terrace House?
Wyobraź sobie, że jest tam twoja idealna partnerka.
Wtedy...
- pewnie bym się wprowadził. - Tak myślałem.
- No jasne. - Jesteśmy za.
Miałbym mniej cięte komentarze.
- Zrozumiałe. - Wcale nie.
Nie gadałbym o „tchórzliwym rugbiście”.
Niemożliwe.
Ale zdałam sobie sprawę, że też czuję coś do Ryo.
- Piątka. - I z tego powodu...
Chwila.
To musiało być dla nich ekscytujące.
Są rywalkami, bo lubią tę samą osobę.
Hana szaleje za Ryo.
- To widać. - Bardzo.
Kibicowała mu najgłośniej. Obie nie ukrywają ekscytacji.
A...
masz może nadzieję, że znajdziesz tu miłość?
Trzeba być poukładanym, by przyciągać do siebie ludzi.
- Chodźmy na obiad. - Dobrze.
Póki co, wydaje się,
- że ją zwodzi. - Tak.
- I Peppe. - On też odszedł.
- Wydał mangę! - I odszedł.
Kupił dużo egzemplarzy.
Myślę, że była to
najbardziej kinowa scena odejścia w historii programu.
- Tak. - Odejście z głębszym celem.
Tiramisu.
Ta nazwa oznacza
„dawać radość”.
Chciałem pożegnać się z wami pozytywną nutą.
Chciałem uczcić wydanie mangi i odejście pysznym daniem.
- Desery mają znaczenie. - Prawda?
- Znaczenie deseru. - Miło z jego strony.
Wie wszystko o znaczeniu deserów i kwiatów.
- Pamiętam scenę z różami. - Prawda?
Ciekawe, kto się wprowadzi.
To było wymuszone!
Wciąż wspominamy Peppe.
- To już dziś. - Tak.
26. TYDZIEŃ
SZYBKA INTERNACJONALIZACJA
Wiesz co?
Nie byłem zbyt emocjonalny,
nawet widząc mangę w sklepie.
Nawet dziś. Odchodzę z Terrace House,
bo jestem zbyt zajęty.
- Nie ma czasu o tym myśleć. - Mam za dużo na głowie.
Oczywiście cieszę się z premiery mangi
i jest mi smutno, że odchodzę, bo bawiłem się świetnie.
Ale jednocześnie...
muszę myśleć o przyszłości.
Nie mogę być zbyt emocjonalny.
- Skupiam się na tym, co dalej. - Jasne.
Żadnego smutku ani łez.
Właśnie.
Same dobre rzeczy. Poznaliśmy się.
- Właśnie. - Wydaje mi się,
że w programie liczą się nowe przyjaźnie,
- a nie ich brak. - Racja.
Poznaliśmy się. To świetne.
- Początki. - Nie?
Zawsze, gdy wejdę do sklepu
i zobaczę Spirits, to pomyślę...
To mój znajomy.
- Mój znajomy. - Właśnie.
- Będę miał tak samo. - Narysował to...
Też będę mówił na twoich meczach:
„To mój znajomy”.
- „Kapitan”. - Mój gość.
Znam tego gościa z olimpiady.
- Chciałbym tam trafić. - Tak będzie, stary.
- Postaram się. - Musisz.
Musisz.
Wziąłem udział w tym programie, bo chciałem poznać kogoś,
kto mnie zainspiruje.
To właśnie ty byłeś kimś takim, stary.
- Pamiętam, mówiłeś. - Doceniam to.
Mam tak samo.
Ty też, stary.
- Obyśmy pozostali... - Jasne.
- ...kumplami po programie. - Pewnie.
- Jesteś moim przyjacielem. - Dzięki, stary.
Uściskaj mnie.
- Dzięki. - Starczy.
- Za bardzo? - Dla facetów.
- Uspokójmy się. - Jasne.
- Peppe musi odejść. - Tak.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Nie jest ciężka.
Nie podoba mi się to.
- Dobra... - Już idziesz?
Tak.
- Zrobimy zdjęcie? - Pewnie.
- Gdzie? - W fajnym miejscu.
- Przy tablicy? - Lub na kanapie?
Przy tablicy.
Wybacz, że znów użyłam komiksu.
Zrobimy włoską pozę?
- Dobrze? - Możemy tak?
- Jest najgorsza. - Tylko na chwilę.
Peppe, do środka.
Zrobi się za dziesięć sekund.
Schyl się.
DZIĘKI, KOCHAM WAS!
- Dzięki. - Wzajemnie.
Dzięki, Peppe.
- Cóż... - Dzięki.
Dzięki. Było super.
Szkoda, że miałem tak mało czasu.
Grazie.
Spotkajmy się.
- Dość smutków. - Dzięki.
- Było super.
- Nie płaczesz? - Nie.
- Wpadaj. - Pewnie.
- Wpadnę na espresso. - Uściskaj mnie.
- Chodź. - Chodź.
Dzięki. Doceniam to.
Na razie.
- Idę do pracy. - Na razie.
Do zobaczenia.
- Krzesło... - Powodzenia.
- Na razie. - Pociągnę je.
Ciao.
Wezmę klucz.
- Ciao. - Ciao.
- Dzięki. - Dzięki, Peppe.
Pa.
Do zobaczenia.
Nie zapomnę go.
Dziękuję.
W porządku?
- Cóż... - Smutno ci?
Tak.
- Trzymaj się. - Wiem.
Chociaż było pozytywnie.
- Prawda? - Był zabawny.
- Prawda? - Tak.
ASAKUSA, TOKIO
Chciałem tylko coś powiedzieć.
Oficjalnie zamieszkam w Terrace House.
ILUSTRATOR, LAT 56
- Niesamowite. - Dziękuję.
Przepraszam za to.
Współpracownicy i wszyscy przyjaciele
- są podekscytowani. - Doceniam wsparcie.
Na pewno wybrali cię
za świetną osobowość i uprzejmość.
Jeśli będziesz próbował zgrywać fajnego gościa
lub na siłę znaleźć miłość w TV,
to ludzie cię przejrzą.
- Bądź sobą. - Rozumiem.
Mieszkasz w Tokio od roku?
- Od dziesięciu miesięcy. - Czyli nawet nie?
To będzie dla ciebie spora zmiana.
Mieszkać z obcymi ludźmi.
- Cały czas przed kamerami. - Tak.
Możliwe nawet, że będą tam kąpiące się kobiety.
Będę musiał to obejrzeć.
Tak.
Nawet w wojsku i na kutrach miłość wygląda podobnie.
W małych, skupionych grupach
szuka się kogoś, kto bardzo cię pociąga.
Mam nadzieję, że pozostaniesz szczery wobec swoich uczuć.
Zrobię, co mogę.
Mogę cię odwiedzić?
Nie wiem, czy to dozwolone.
Na pewno obejrzę cię w telewizji.
Już połowa sezonu. Może być ciężko.
Nagraj dla mnie sceny w kąpieli.
Pewnie, wypalę panu płytę.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
STUDENTKA, LAT 21
OMOTESANDO, TOKIO
KAWIARNIA SANJIKKEN
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Już akurat...
Co?
Myślałyśmy, co nam powiesz.
- Odnośnie... - Założyłyśmy, że...
- Co? - Wiele rzeczy.
Znacie Terrace House?
- Myślałyśmy, że... - Oglądałam kilka odcinków.
- Szykuj się. - W końcu.
Gratulujcie mi.
- Tak! - Faceci mają farta.
Biada wszystkim uczestniczkom.
- Czemu? - Będę miały złamane serca.
Dziewczyny są naprawdę piękne.
Przeprowadzisz się tu, jeśli znajdziesz tam męża Japończyka?
- Razem się przeniesiemy. - A jeśli nie?
Wybierzesz miłość?
A jeśli będzie chciał mieszkać w domu z programu?
Przestań. Przeprowadzimy się razem.
Poznasz kolejnego chłopaka.
Może zdobędziesz trzech.
- Rany! - Super!
SAKURASHINMACHI, TOKIO
- Co tam? - W porządku.
- Co? - Jak się masz?
Co tu robisz?
Mam dobre wieści.
- W końcu? - Tak.
- Co? - Ma dziewczynę.
Chciałbym.
Zamieszkam w Terrace House.
- Znacie ten program? - Tak.
- Zamieszkam tam. - Serio?
Co będziesz tam robił?
Stand-up naprawdę pomógł mi
przez te ostatnie cztery miesiące.
Zerwałem z dziewczyną i...
To dla mnie nowy początek. Chcę tam coś zrobić,
odnaleźć siebie, a potem może...
odkryję więcej pasji.
Zawsze przejmowałem wszystko po tobie i tacie.
Czyli wszystko mi zwrócisz?
Może kiedyś.
Kupisz ojcu auto?
Tak, byłoby super.
Może wyremontowalibyśmy dom w Arizonie.
Na pewno jednym z moich celów jest odwdzięczenie się wam.
To dobry początek.
- Super. - Tak.
To ekscytujące.
- Dobrze... - Ciekawe.
Międzynarodowa grupa!
- Racja. - A Peppe...
- Odszedł. - Trzeba o tym pomówić.
Widzieliście tę straszną scenę?
Emika zrobiła z komiksu podstawkę.
Co za brak szacunku! Stawiając tak napój...
Pomarszczy magazyn!
Jak mogła tak zrobić na oczach autora?
Wciąż potwierdza moją pogardę.
- A potem... - Szokujący nowi uczestnicy.
- Bardzo. - Myślałem,
- że to Lily się wprowadzi. - Ja też.
- Wyobrażam to sobie. - Prawda?
Byłbym ciekaw jego rozmów z Emiką.
Ja też.
- Byłyby świetnie. - Tak.
To chyba kierowca Lily’ego?
Chyba tak.
Wydaje się bardzo żywy.
- A potem... - Rosjanka!
- To chyba modelka. - Wygląda na nią.
Była taka pewna siebie!
„Wezmę wszystkich trzech do Rosji”.
Aż przeszły mnie dreszcze.
A potem...
- Mamy też... - Standupera.
Kto to?
W Stanach to gość, który opowiada żarty na scenie.
Ryo zna angielski,
więc może szybko dogada się z Rosjanką.
Dostaniemy trochę zachodniego humoru.
- Racja. - Może im się spodobać.
Kierowca sobie poradzi?
- Właśnie. - Mieszka tu dziesięć miesięcy.
W tym czasie
poznał tylko średnie, pieprzne żarty.
- Chce podglądać kobiety w kąpieli. - Tak stwierdził.
„Może zerknę”. Brzmiał poważnie.
Takie kawały na poważnie brzmią strasznie.
Muszą być opowiadane lżej.
Opowiedział ten kawał po tym, jak kazano mu zachowywać się naturalnie.
- Może mu się nie udać. - Tak.
GODZINA 22.00
MECZ W NAGOYI – RYO
- Ryo wróci jutro? - Chyba tak.
Nie mogę...
Nie odpowiada mi, gdy pytam, kiedy wraca.
Nie traktuje mnie serio.
Zadajesz mu pełno pytań.
Ale nie traktuje mnie serio. Nic a nic.
Gdy widzisz rozmowę między...
- Otwórzmy... - Szybko, czekają.
Chodźmy.
Nie mogę. Proszę, szybko.
Co powiedzieć?
Nie wiem. „Halo?”
Lepiej: „Dobry wieczór”.
Nie dam rady.
- Tak? - Witam.
Mogę wejść?
To obcokrajowiec.
- Cześć! - Jesteś taka piękna!
- Cześć. - Co słychać?
- Co tam? - Dobrze.
- Jak masz na imię? - Hana.
Miło cię poznać. Ja jestem Vivi.
- Emika. - Emika?
- Jesteś piękna. - Przestań!
Zamieszkamy razem?
Boże, cieszę się, że tu jestem. Jest świetnie.
Tak.
- Znasz angielski? - Tylko trochę.
Mówisz świetnie. Lepiej ode mnie.
Dziękuję. Znasz japoński?
Jak myślisz?
Co?
Pewnie znasz trochę...
W porządku?
Przestraszyłaś mnie.
Czemu to zrobiłaś?
Pomyślałam: „Potrzebujemy cię, Ryo”.
- Jestem Vivi. Hana i Emika, tak? - Ja jestem Emika.
- Ile masz lat? - Mam 24.
Starsza siostra!
- Najstarsza. - Super.
Ile macie lat?
Ja 21, niedługo 22.
Będziemy w tym samym wieku.
To faktycznie jestem najstarsza.
Czym się zajmujesz?
Jestem modelką i staram się zostać aktorką.
Urodziłaś się w Japonii?
MODELKA, LAT 24
- W Niemczech. Wychowałam się w Rosji. - Niemożliwe.
Ile znasz języków?
- Właśnie, ile? - Trzy.
- Znasz trzy języki. - Ale dwa z nich słabo.
Japoński i angielski znam średnio.
- Od kiedy tu mieszkasz? - Niech pomyślę.
Od sześciu lat.
- Rozumiem. - W październiku minie sześć lat.
Miałaś 18 lat?
Tak, przeprowadziłam się tu po liceum i w końcu zostałam.
Co cię tu sprowadziło?
Znacie może Bunka Fashion College?
- Słyszałam o tym. - Zapisałam się tam,
bo chciałam zostać projektantką mody.
Dlatego tu przyjechałam.
Ale od tego czasu wiele się zmieniło.
Jak trafiłaś do Terrace House?
To świetny program! A ja mam swoje nawyki.
Budzę się codziennie o tej samej porze i robię te same rzeczy.
Wciąż jestem młoda.
Chcę być odważniejsza i otwarta na nowe rzeczy.
Gdy dowiedziałam się o programie...
- Zawsze mieszkałam sama. - Jasne.
- Od 14 roku życia. - Co?
- Niezależnie! - Wcale nie.
Już przed przyjazdem mieszkałaś sama?
Tak. Po przeprowadzce tutaj
przez półtora roku mieszkałam z chłopakiem.
- Facetów teraz nie ma. - Jesteśmy same.
Jest koszykarz,
ale wyjechał na mecz. A pozostali...
wyprowadzili się z domu i już nie wrócą.
Nie wrócą?
Twierdzicie,
- że nie ma tu żadnych facetów? - Niestety.
- Pobawimy się same. - Rany.
- Pokażemy ci nasz pokój. - Masakra.
To tutaj. Jest trochę zabałaganiony.
Super!
To...
Emika śpi tam, a ja tutaj.
- To moje łóżko? - Tak.
- Witaj. - Dzięki.
Cieszę się. Nigdy nie spałam w jednym pokoju z dziewczynami.
- Zamieszkamy z Barbie. - Powiedzcie.
Właśnie odeszli dwaj uczestnicy.
Został tylko koszykarz, tak?
Zadurzyłyście się?
- Powiedzieć jej? - Co?
- Pewnie. - Lubimy tę samą osobę.
- Koszykarza? - Tak.
- Rozumiem. - Obie go lubimy.
- Musimy o tym pogadać. - Ona nie jest pewna.
Chwila. Lubicie tę samą osobę?
- Ale dojdą nowi faceci? - Tak!
Cieszymy się, że ich poznamy.
- Kto wie, jacy będą? - Właśnie.
Też nie mogę się doczekać.
- Jakich facetów lubisz? - Też chcę wiedzieć.
Lubię pewnych siebie.
Zdecydowanie nie lubię pesymistów.
Ryo jest pewny siebie, prawda?
- Serio? - Tak.
- Macie zdjęcie? - Ryo?
- Mam. - Mogę zobaczyć?
- Czemu nie? - Pokażę ci.
- Wszystkie. - Lubię koszykówkę.
- Grałam trochę w gimnazjum. - Serio?
Jest spoko.
- Czemu się śmiejesz? - Chwila, to nie...
Liczy się dla mnie charyzma, a nie wygląd.
Hana ma tak samo.
- Ryo jest pewny siebie... - Nie mam tak.
Ryo to podły człowiek.
- Ona zabujała się bardziej? - Wcale nie. Nie lubię go.
Wyznałaś mu uczucia?
- Wie o czymś? - Nie.
Nie wie?
Nie znam jego opinii.
- Chyba nie wie. - Tak.
Zmuś go do pocałunku.
- Nie? - Nie ma mowy.
Czemu?
Może spodoba mu się ta bezpośredniość.
- Dawaj! - To Hana pierwsza...
Nie mogłabym.
Żyje się tylko raz.
Nie, za bardzo się boję.
Przecież myślałaś...
Tak?
- Idziemy? - To do drzwi?
- Tak. - Dzwonek?
- Nowy uczestnik? - Idź.
- Czekają na powitanie. - Znowu ja?
- Serio? - Ja nie dam rady.
- Emocjonalnie. - Może Vivi? Jest najstarsza?
- Najstarsza? - Zmusicie mnie?
- Jestem nowa. - Chciałam pogadać.
- Powodzenia. - Wrócimy do tego.
Tak?
Jestem nowym domownikiem.
Super.
- Wejdź. - Dzięki.
- Witaj. - Miło cię poznać.
- Dobry wieczór. - Jestem Kai Kobayashi.
- Kobayashi? - Tak.
- Emika Mizukoshi. - Miło mi.
Miło cię poznać.
- Gdzie położyć walizkę? - Możesz tam.
- W porządku. - Jest wielka.
Trochę tego wziąłem.
- Jesteś sama? - Nie.
Na górze są dwie osoby.
- Dziewczyny... - Mam prezenty.
- Na początek, wino. Pijesz? - Uwielbiam wino.
- Też pijesz? - Tak.
Mam towarzysza.
- Mam też termofory. - Mnóstwo.
- Korzystajcie z nich. - Przydadzą się.
I mam też żelki ze Stanów.
Super.
- Są pyszne. Smacznego. - Dzięki.
- Kai Kobayashi, tak? - Zgadza się.
Przyjechałeś z USA?
Kiedyś tam mieszkałem.
Trzy lata temu przeprowadziłem się do Japonii.
Mieszkałem w kilku krajach.
Tajlandii, Malezji i Wietnamie.
A trzy lata temu padło na Japonię.
W końcu jesteście.
- Cześć! - Cześć.
Chowałyście się? Rany.
„Rany?” Co masz na myśli?
Tyle w niej energii?
- Rany. - Rany.
- „Rany”? - Cześć.
- Miło mi. - Cześć. Jestem Kai Kobayashi.
- Tai? - Kai.
Miło mi. Jestem Vivi.
- Lily? - Vivi.
- Vivi? - Tak.
Miło mi.
Jestem Hana.
Patrzysz prosto w oczy.
Skąd w was tyle energii?
Masakra.
- Ile masz lat? - Mam 25 lat.
Jesteś taki opanowany. Myślałam, że 35.
Serio? Niemożliwe.
- Kim jesteś? - Standuperem.
- To... - Jesteś komikiem?
- Tak. - Super! Uwielbiam komedię.
To ciężkie. Musisz być bystry.
- Oglądasz stand-upy z USA? - Mnóstwo.
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
- Kogo lubisz najbardziej? - Chrisa Rocka.
- Kto to? - Też nie wiem.
- Sama nie wiesz. - Nie znacie?
Jesteś Japończykiem?
- I Amerykaninem. - No tak!
Znasz angielski?
Tak. Mój stand-up jest po angielsku.
- Serio? - Super.
- Gdzie mieszkałeś w USA? - W Arizonie.
Super. Uwielbiam Stany.
- Wiesz, gdzie jest Arizona? - Nie mam pojęcia.
Gdzie to?
Koło Kalifornii.
- Latam do Stanów raz w miesiącu. - Tak?
- Na trzy dni. - Czemu?
Staram się zostać aktorką.
Latam do Los Angeles.
Rozumiem.
Masz tam dużo castingów?
Aktualnie szukam agenta.
Chciałam się tam przeprowadzić i skupić na szukaniu pracy.
Pewnie wiesz to nawet lepiej,
ale ciężko dostać się do Hollywood.
To stała społeczność.
- Trzeba mieć znajomości. - Rozumiem.
- Dlatego tam jeżdżę. - Rozumiem.
Los Angeles to miasto imprez.
- Imprez? - Naprawdę.
Piękne kieliszki.
Tak, naprawdę imponujące.
Ile chcesz?
Od jak dawna robisz stand-up?
Niedługo, około pięciu miesięcy.
Czemu się na to zdecydowałeś?
- Długo byłem w depresji. - Co się stało?
Przez trzy lata byłem w związku.
Pierwszy raz zobaczyłem stand-up, kiedy zerwaliśmy.
Może zabrzmi to dramatycznie, ale śmiech mnie uratował.
Zapomniałem o trudach życia.
Zainspirowało mnie to i chciałbym dawać to innym.
- Serio? - Nieźle.
Znowu ja?
- Muszę? - Wybacz,
- że tylko siedzę. - Nie umiem zabawiać.
- Serio? - Jestem dziś dziwnie pobudzona.
- Kolejna osoba. - Fajnie, że tu jesteście.
Zwykle jestem spokojniejsza.
Tak? Dobrze wiedzieć.
Halo?
Przepraszam, że tak późno. Jestem nowym domownikiem.
Wejdź.
Przyszedł.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Odstaw swoje bagaże tam.
- Gdzie chcesz. - Przepraszam.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Jestem Tupas. - Tupas?
- Miło cię poznać. - Wzajemnie. Zróbmy miejsce.
- Proszę. - Dziękuję.
- Ciastka. - Mały gest.
Tylko ja nic nie przyniosłam.
- Tylko cudowny zapach. - I piękny wygląd.
Dzięki za te łakocie.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Skąd jesteś? - Z Filipin.
Mój ojciec to Indonezyjczyk. Jesteśmy sąsiadami.
- Sąsiadami? - Miło cię poznać.
- Super. - Międzynarodowa grupa.
- Rodzice są Filipińczykami? - Tak.
- Ciekawe. - Od kiedy tu mieszkasz?
- Od ósmego roku życia. - Super.
- Ile masz lat? - Mam 22 lata.
Tak jak my.
- Skończyłeś w tym roku? - Nie, skończę 23.
Jest rok starszy.
Gdzie pracujesz?
Aktualnie...
jestem asystentem Lily’ego Franky’ego.
- Serio? - Jest znany?
- Uwielbiam go. - To fotograf?
Nie?
- Ilustrator. - Tak.
ASYSTENT, LAT 22
- Też rysujesz? - Nie.
Dostałem tę pracę w tym roku.
Do grudnia
pracowałem w fabryce w prefekturze Aichi.
- To zupełnie inna branża. - Racja.
Nie wiem jeszcze, w jakim kierunku chcę pójść
ani jakie są moje pasje.
Mieszkając w Terrace House,
chcę zdobyć inspiracje z waszych różnych stylów życia
i zebrać jakieś doświadczenia.
Rany.
Jak zostałeś asystentem Lily’ego?
Był program w telewizji,
w którym młodzi faceci rywalizowali o nagrodę.
Miałem szczęście i wygrałem.
Lily złożył mi ofertę, bym dla niego pracował.
- Rany. - Nieźle.
Super.
Napijesz się wina?
- Dzisiaj mogę. - Dzisiaj?
- Rzadko pijesz? - Rzadko?
Zawsze muszę kierować.
- No tak. - Rozumiem.
- Jesteś odpowiedzialny. - Racja.
Wznieśmy toast.
Tak.
Kto poczyni honory?
Miło mi was poznać.
Miło mi.
- Zdrowie! - Zdrowie.
Pyszne wino.
- Łagodne. - Tak.
Słodkie.
Jak wygląda reszta domu?
Jest piękny.
- Nie widzieliście go? - Nie.
Oprowadzić was?
Tak? Możemy wejść do pokoju facetów?
Pokażcie nam dom.
- Ryo by się zgodził. - Dobrze.
Tędy.
- Zajrzymy? - Dobrze.
- To tu! - Przepraszam.
Niesamowicie.
Co za wielki pokój.
- Są trzy łóżka. - Możemy sobie wybrać?
Ryo używa tego.
- Macie te dwa. - Góra i dół.
Jesteś starszy. Wybieraj, Kai.
- Starszy wybiera? - Tak.
- Zostawię was. - Dzięki za pomoc.
- Dobranoc. - Dzięki.
Wybieram górne.
- Mogę mieć dolne? - Tak.
- Tak chciałem. - To super.
Dobra.
Mnóstwo miejsca.
Czuję się jak we śnie.
Też to jeszcze przetwarzam.
Będzie fajnie.
Wiesz już, co chciałbyś tu osiągnąć?
Mieszkam w Tokio od niecałego roku.
Nie mam wielu znajomych.
Nie?
- Więc... - Czemu?
Poznaję głównie ludzi, których przedstawia mi Lily.
Rzadko zadają się z rówieśnikami o podobnym statusie społecznym.
- Nie znam wielu. - Jasne.
- Chcę się zaprzyjaźnić. - Rozumiem.
Jaki jest Lily?
To dobra osoba.
- Domyślam się. - Tak.
- Mam u niego dług na życie. - To coś wielkiego.
Muszę ciężko pracować, by się mu odwdzięczyć.
Podziwiam szacunek, jakim go darzysz.
- Mam do niego wielki szacunek. - To świetne.
To prawdziwy geniusz.
- Wszyscy już są. - Niesamowite!
Co myślisz, nasz szanowny sportowcu?
Ryo nie oprze się Vivi.
- Tak? - Zgadzam się.
- Zakocha się? - Tak myślę.
Co o niej myślisz?
- Jest piękna. - Słodka, prawda?
Przepiękna.
Oby udało jej się z aktorstwem.
- Jest cudna. - Piękna.
- Bardzo. - I urocza.
- Shochan wpadł w sidła. - Od razu.
Lubię Vivi. Poznałbym ją.
Wydaje się też bystra.
Jest młodsza od Ryo, ale ma głowę na karku.
Od dawna mieszka sama.
Uwielbia koszykówkę.
Ryo się zakocha.
Jest bystra i lubi koszykówkę.
- Oczko. - Z tego, co mówił Ryo,
imprezowa Hana raczej mu nie odpowiada.
Za bardzo się ekscytuje, a on szuka spokoju.
Może być rozczarowany, że Vivi też jest od niego młodsza.
Byłoby śmiesznie, gdyby wygląd przeważył szalę.
- Jest taka słodka. - Padłby.
Cofam swoje słowa. Jest w jego typie.
I jest też Kai.
- Przystojny, prawda? - Spodobał ci się.
- Jest, prawda? - Zgadzam się.
- A ty? - Lubię go.
Ma charakter.
- Jest intrygujący. - Tak.
Ma też nieco dziwny sposób ubierania.
Zgadzam się.
Jego głos brzmi świetnie.
- Musi być popularny. - Delikatnie.
Ma branie.
A Tupas...
- Jest odpowiedzialny. - Tak.
„Najstarszy wybiera”.
- Ludzie rzadko tak mówią. - Rozbawił mnie.
Kai wybrał górę,
a Tupas spytał: „Mogę dół?”.
„Chciałeś dół?” Kai zachował klasę.
Świetna rozmowa.
- Taka ciepła. - Tak.
Myślę, że Tupas naprawdę namiesza.
Też tak czuję! Może naprawdę dać ciała.
To możliwe.
Pewnie przypadkowo podpali cały dom.
Możliwe.
„Tupas, gotowałeś coś?”
Zostawiłby przypadkowo włączoną kuchenkę
lub niechcący zjadł ciasto Vivi. Na pewno go na to stać.
Albo ktoś ukradnie mu samochód.
Zapomni go zamknąć.
- Czemu tak myślę? - To możliwe.
Albo Emika go zmanipuluje i stanie się jej laleczką.
„Wybacz, Emika, kończy mi się limit na karcie”.
Przekabaciłaby go.
Po wszystkim nie mógłby już wozić Lily’ego.
- Lily poderwie Emikę. - Tak.
- „Tupas, przedstaw mnie”. - „Dobrze”.
- „Dobrze...” - „Najstarszy wybiera”.
Nowi faceci...
Co o nich myślicie?
Jednego jeszcze nie poznałaś.
Jeżeli chodzi o wygląd,
podoba mi się Kai.
- Lubię jego głos. - Zgadzam się.
Świetny głos.
- Zmysłowy. - Też tak pomyślałam.
Musi brzmieć świetnie po angielsku.
Byłam pod wrażeniem, siedząc obok.
Serio?
Ma też piękne oczy.
- Wydaje się dobry i kontaktowy. - To prawda.
Najłatwiej mi się z nim rozmawiało.
Z Ryo nie gada ci się łatwo?
Za bardzo się denerwuje.
No tak.
Emika, a ty?
- Kai mi się podoba. - Tak?
- A ten drugi, To... Tupas? - Tak.
Też jest przystojny.
Imponuje mi. Jest bardzo opanowany,
a tylko rok starszy.
Nie spotkałam nigdy tak spokojnego rówieśnika.
- Na pewno jest ciekawy. - Warto to odkryć.
- I denerwował się. - Oby...
niedługo poczuł się swobodniej.
- Z tych trzech kobiet... - Tak?
Która podoba ci się najbardziej?
Jesteś starszy, mów pierwszy.
Jestem chyba najmłodszy wśród facetów?
- Ile masz lat? - Mam 22 lata.
Jasne.
Dla mnie...
Naprawdę podoba mi się Vivi.
- Jest piękna. - Racja.
I dużo się śmieje. Lubię to u kobiet.
To dobra cecha.
Dla mnie...
Nie jestem zbyt jowialny.
- Tak mi się wydaje. - Jasne.
Dlatego...
chciałbym kogoś, kto ma tak samo.
Emocjonalnie.
Chyba dogadałbyś się z Emiką.
- Ma świetną energię. - Racja.
- Jest spokojna. - I opanowana.
Chciałabym zobaczyć się z Ryo.
- Zakochałaś się. - Nieprawda.
Może zapytam go, co o tobie myśli.
To byłoby podejrzane. Połapałby się.
- Powiedz mu, co czujesz. - Co?
Powiedz mu, gdy wróci.
Rozumiem, czemu ciężko ci być szczerą.
Czemu?
Bo nie jest zaangażowany w szukanie sobie partnerki.
Woli spędzać większość czasu, by się rozwijać.
Też tak mam.
- Tak? - Brzmi na bystrego.
Zdaje się mieć wiele cech, z którymi się identyfikuję.
Zrobiłabym tak samo. Skupiam się na rozwoju,
a może ktoś, kto doceni mój wysiłek,
kiedyś się pojawi. Taką mam nadzieję.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby Ryo zakochał się w Vivi.
- Ale... - Wątpię w to.
- Zabiłabym cię. - Mówił, że zakochuje się szybko.
Stwierdził, że kiedy kogoś pozna, to działa już szybko.
- Rozumiem. - Lubi pośpiech.
Chyba jestem do niego podobna.
- Lubię ścigać. - Co?
Cieszę się, że go poznam.
Nie mogę się doczekać.
Ciekawe, jaki jest.
Napisy: Krzysztof Zając